Liternictwo
Liternictwo to inaczej wytwarzanie oryginalnych krojów liter. Specjaliści od typografii zwracają uwagę na użyty krój w każdej pozycji, czy to książki, czy zwykłego szyldu. Każdy druk posiada własne, określone z góry reguły. Przeciętni ludzie rozpoznają je intuicyjnie – zła wielkość czy krój czcionki sprawiają, że daną książkę będzie się źle czytało lub stanie się to w ogóle niemożliwe. Podobnie będzie z szyldami – zbyt ozdobne litery wykorzystujące dodatkowo kursywę lub gotycki krój będą nieczytelne, choć z pewnością wizualnie piękne. Często też wraz z tradycyjnymi literami wykorzystuje się oryginalną formę zapisu czy szeroko rozumiane symbole w popkulturze. Litery zaczęto składać, gdy sam zapis przestał wystarczać – często był nieczytelny. Pierwsze znaki pisarskie zastosowano między innymi w alfabecie fenickim. My znamy je za pośrednictwem Greków, którzy zaszczepili wynalazek Etruskom. Ci, jak wiadomo, zostali podbici i wchłonięci przez Rzymian, którzy ich wynalazek rozpropagowali na całym świecie. Rzymianie dążyli do ładu i symetrii we wszystkim, dlatego uprościli również kształt liter, wprowadzając kapitałę. Ta na wieki stała się wzorem pięknego, czytelnego pisma w całej rzymskokatolickiej Europie. Stopniowo zaczęto wprowadzać coraz to nowsze kroje liter – poszczególne antykwy, egipcjankę, uncjałę, szwabachę i frakturę, które z kolei stały się kanoniczne dla następnych. Dzięki wyraziście zapisanym literom możliwe stało się drukowanie na szerszą skalę. Rozpoczęło się projektowanie jak najbardziej optymalnych krojów liter. Z wyścigu szybko odpadły czcionki gotyckie, ponieważ przestano nauczać pisać i czytać liter, które w nich stosowano. Obecnie liternictwo wkracza w szeroki obszar DTP.